Lucretius 2200 sene önce ne demişti?
Doğanın sana haykırdığını görmüyor musun
acının uzaklaşmasını talep edişini
acının bedenininden gitmesini,
ve böylece hiç ilgiye ihtiyaç duymadan
korkuya filan da ihtiyaç duymadan
sadece keyiften neşelenebilir doğa
bedenimizin doğasının da
acının giderilmesi haricinde
pek az şeye ihtiyacı vardır
Şimdi, bize zevk veren onca şey var sanılırken
doğa bunlara hiç aldırış etmez
eğer evler
sağ ellerinde gece şölenlerine meşaleler tutan
altın heykellerden yoksunsa
eğer evler
gümüşle ya da altınla ışıldamıyorsa
ya da çalgılar yaldızla kaplı duvarlarda yankılanmıyorsa
ne çıkar bundan
insan kendi başına
yumuşak çimen üzerinde bir ırmak kenarında
uzunca bir ağacın dallarının altında
hiç çaba harcamadan, zevk alabilir
bedenini yenileyebilir, hele bir de
hava gülümsüyorsa ve mevsimler
yeşil otlar arasında çiçekler dağıtıyorsa etrafa…
Lucretius, On the Nature of Things - Book II
Do you not notice nature barking out
her one demand, that pain be kept away,
divorced from body, so that, free from care,
free from fear, she may derive enjoyment
in her mind from a sense of pleasure?
Hence, we see that for our body’s nature
only a few things are truly needed—
the ones which do away with any pain.
Now, although there are also many things
which can more agreeably at times
provide us many pleasures, for her part
nature does not seek them—if houses lack
golden statues of young lads with right hands
holding flaming torches out, so that light
may be provided for nocturnal feasts,
if the home does not glitter with silver
or gleam with gold, or if harps do not make
gilded panels on the ceiling echo,
nonetheless, when, in their own company,
men lie beside a river on soft grass,
under the branches of a towering tree,
and, with no great effort, enjoy themselves,
they restore their bodies, especially
when the weather smiles and annual seasons
scatter flowers across the greening turf.
